Schilde: Guido De Neve en Jan Michiels

Guido de Neve bleek al op zeer jonge leeftijd begaafd met een uitzonderlijk muzikaal talent. Reeds op zijn elfde werd hij als leerling aanvaard aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel in de klas van Kati Sebestyen. Hij startte verschillende ensembles en wisselt het musiceren af met zijn opzoekingswerk naar en 'restauratie' van onuitgegeven manuscripten. Jan Michiels studeerde bij Abel Matthys en Arie van Lysebeth aan het Koninklijk Conservatorium Brussel. Sinds de Koningin Elisabethwedstrijd in 1991 is Michiels carrière stevig op dreef. Momenteel is hij docent piano aan het Koninklijk Conservatorium Brussel, waar hij tevens gedurende acht jaar de klas Hedendaagse Muziek leidde. Zijn liefde voor pianomuziek reikt van Bach tot en met de hedendaagse muziek mét lichte voorkeur voor muziek van de twintigste eeuw.

August De Boeck was één van de meest begaafde Vlaamse componisten van zijn generatie. Als één van de eersten mat hij zich een Europese kosmopolitische stijl aan en dat klonk vrij revolutionair in Vlaanderen toentertijd. Op en top romanticus componeerde hij in een vloeiende en zangerige trant met een weelderig en kleurrijk instrumentenpallet. De Boeck vervulde een pioniersrol en beïnvloedde heel wat componisten na hem, onder andere Frits Celis. Al operadirigent leerde Celis het componistenvak in de praktijk: hij doorgrondde tal van muziekstijlen en tastte de mogelijkheden van de instrumenten af. Beide heren laafden zich aan het Franse impressionisme van Claude Debussy. Debussy’s Derde Sonate vormt zowat zijn muzikale testament: een volmaakte vorm, helder, levendig, eenvoudig maar toch fantasierijk. Guido De Neve en Jan Michiels leggen vaardig de verbanden bloot tussen deze drie muzikale meesters aan het begin van de twintigste eeuw.